Asian Affinity ~ A Picture of Thai's Countryside

Somewhere in Nakhon Pathom, we visited a home-based palm coconut industry. Pagpasok palang nina Teh sa loob, nagkayod ng niyog si Robbie habang ikinukuwento niya ang iba't ibang ways ng pagpo-process ng coconut, tulad ng pagpapakulo ng coconut water to harvest its milk na 1:8 (milk:water) ang harvesting ratio. (Gano'n pala kahirap i-harvest ang coconut milk...) First time din makakita ni Teh ng kayuran na inuupuan. Hehe... Nang nagsawa na si Robbie sa pagkakayod, ipinakita naman niya kina Teh ang iba't ibang products made from coconut. Merong ready-to-drink milk, sabon, lotion, walis tingting, at marami pang iba. Siyempre, hindi pinalagpas ni Teh ang chance na i-photoshoot ang mga coconut products. Sa dami ng puwedeng products out of the box, ang rating ni Teh sa niyog ay fantastic!... ;)

Coconut products, anyone? ^_^

Lutuan ng coconut water. (Hot!)

Despite the fact na sagana rin ang Pilipinas sa niyog, dito na sa Thailand nalaman ni Teh ang mga trivia and basic info tungkol sa coconut. Isa sa mga iyon ay ang dalawang uri ng niyog na meron ang mga tropical countries - matigas at malambot na klase, depende sa laman. At 'yun lang din ang nakikita ni Teh kaya sabi ko kay Robbie, same in the Philippines. At hindi naman nakakapagtaka, kasi nasa tropical country din tayo.

(Clockwise) Cat-rabbit; Spirit House;
Alagang Python; Coconut tree with bamboo ladder

On one corner of the product-making area, nakakita sina Teh ng pet na python. Medyo maliit siya, compared sa mga common-size pythons dito sa atin. Pampasuwerte daw 'yun ng may-ari sa kanilang negosyo. At sa mini-kalesa sa loob, nakita rin naming nakatambay ang napakalaki at napakatabang rabbit. Noong una, sabi ni Robbie, pusa raw 'yon. Kakaiba kasi ang itsura niya para maging rabbit. Eh 'yun pala rabbit talaga! Nalito tuloy si Teh... >_< In Thailand, may dalawang paraan para mag-harvest ng coconut - one is by climbing an improvised stairs made of kawayan at ang isa ay ang pagtatawag ng mga kumpare nilang monkeys. Ibig lang sabihin, adventurous pala tayong mga Pinoy kasi sa atin, mismong tangkay ng niyog ang inaakyat ng mga nagha-harvest. Walang hagdan o unggoy na kasali. Hehe... Madali sana mag-harvest sa ibang mga palm trees doon kahit na mismong puno ang aakyatin, kasi mababa lang. Hindi tulad dito sa atin na generally, matatangkad ang mga palm trees. (Sana pati height natin, namana natin sa mga palm trees dito...)

Sa ating mga tao, nalalaman natin kung puwede nang i-harvest ang niyog o hindi pa base sa color ng balat ng niyog. Balikan natin ang unggoy. Nabanggit ni Robbie na almost monochromatic colors lang ang nakikita ng mga unggoy. So paano nila nalalaman kung puwede nang i-harvest ang niyog na nakikita nila? Actually, hindi naisip ni Teh, pero simple lang ang sagot - through their sense of touch. Depende sa roughness or smoothness ng balat ng coconut, malalaman nila kung hinog na ang niyog. 'Pag makinis na para sa kanila, havey nang i-harvey[1]! :D

At sa isang sulok ng bakuran ng palm industry, nakita namin ang spirit house na bet iuwi ni Teh dito sa Pilipinas. Nai-share ni Robbie sa amin kung para saan 'yon. Majority ng mga agricultural and business establishments in Thailand ay meron nito kasi dito nagbibigay ng alay ang mga negosyante for good harvest or earnings. Slightly similar sa concept ng Ilocanos ng paglalagay ng atang[2]. For Thais, they respect each and every place or thing that possesses spirit kaya nila ginagawa ito. With this, Robbie added na ang religion ng Thais ay mixture ng Theravada Buddhism, Hinduism (in relation to the Phrangs) and Animism (belief in spirits). Dahil diyan, lalong na-enganyo si Teh na mag-uwi ng spirit house. Pero still, hanggang pangarap pa rin si Teh... >sigh<

Counterclockwise (maiba lang): Acorn; Di alam ni Teh basta flower;
Hut + Bangka ('di kita); Banga ng Tubig

Just like sa mga probinsya natin, uso rin sa mga Thai ang backyard vegetable planting. In case na nganga ang kita sa hanapbuhay, may makakain pa rin sila. Kaya nga takang-taka ako sa mga promdi[3] na nakikipagsapalaran pa rito sa Maynila para lang magutom. Samantalang sa probinsya, kahit anong mangyari, makakakain ka. Sukuan man nila ang Maynila, wala na rin silang babalikan dahil naibenta na nila lahat ng mga lupain at mga alagang baka, baboy, manok o kalabaw. Speaking of kalabaw, alam niyo ba mga teh na sa Thailand, pagsapit ng dilim ipinapasok sa basement ng bahay ang mga kalabaw, a.k.a. water buffalos? Akala nina Teh, para hindi sila maulanan o mahamugan. 'Yun pala eh para protektahan sila mula sa mga magnanakaw. Bonggels pala ang mga magnanakaw sa kanila, pati ang kalabaw na sobrang bigat para dalhin, hindi lusot. Cool! Hehe... At nabanggit na rin lang ni Teh ang mga manok, it's great to know, para sa isang laking city, na malaki pala ang difference ng mga chicken o alagang hayop na taga-farm at ng taga-backyard. Mas masaya ang mga backyard chicken kaysa sa poultry chicken. Malamang kasi, ang mga backyard chicken, mas malaya at mas masarap ang pagkaing natatanggap nila. Hindi katulad ng mga poultry chicken na limited kinds lang ang nakakain. Pati ang play place nila, limited din. In return, dahil mas well-loved ang mga backyard chickens, they lay eggs with richer yolks. Try to compare the backyard and the poultry eggs, mga teh. You'll notice the big difference. ;)

Sa bandang likuran, makikita ang canal na ipinagawa ng gobyerno nila. Tulad ng nabanggit ko rito, uso ang mga canal sa likod-bahay ng mga Thais in province for them to have connection to their rivers. Dahil diyan, hindi puwedeng makumpleto ang tahanan ng mga taga-probinsyang Thais kung wala silang bangka.

Thai wooden house. How nostalgic...

Thai Kings

Since mabait ang may-ari ng palm industry, napayagan kaming umakyat sa wooden house sa likuran. Very similar sa mga typical province house natin dito sa Pinas ang itsura, as if Teh was also in Ilocos... The only difference na nakita ni Teh ay ang window architecture. Sa atin kasi, ginagamitan pa ng tungkod na kawayan ang window para mabuksan. Sa Thailand naman, foldable na door type ang bintana nila. Inside, we saw a Thai massage mat in a corner, the photo of the Thai Kings, a cabinet with old Thai artifacts and of course, a Buddhist altar. Teh offered a prayer before leaving the house.

Clockwise: Buddha altar; Buddha image; Artifacts

Pagbalik naman sa baba, bukod sa coconut products, maaaring ring sumegue ng pagbili ng pasalubong na woodcarvings at kung ano man ang bet mo rito. Tulad ni Teh, bet ko 'yung mga sheep pero piniktyuran ko na lang para tipid! Hehe...

Souvenirs kayo diyan mga teh! :D

Maliban sa canal, bangka at bintana, masasabi ni Teh na sobrang similar ang buhay-probinsya ng mga Thai to that of us, Pinoys. Being two of the tropical countries in Asia, meron tayong affinity. :)

And before we left, as a parting gift, nagkaroon ng chance sina Teh na matikman ang coconut water ng Thailand. Similar naman ang lasa niya sa coconut water dito sa atin. Ang pinagkaiba lang, mas matamis ang coconut water ng Thai-grown coconuts. Kaya 'pag na-miss ni Teh ang Thailand, bibili lang ako ng buko at lalagyan ko ng asukal ang tubig nito. Tah-dah! May instant Thai coconut water na si Teh! ;)

Next in The Adventures of Teh... Ating bisitahin ang province ng Thailand na may malaking papel na ginampanan noong World War II - Kanchanaburi! Thanks for dropping by, mga Teh! ^_^

Special thanks to the following people who made the Adventures of Teh in Thailand successful:

• Tour Coordinators Matt and Supattra of Travel Hub Thailand
• Tour Guide Robbie and Tour Driver Sakol of Travel Hub Thailand

~ Vocabulary ni Teh ~

[1] Harvey - harvest
[2] Atang - Ilokano term for alay na food sa house altar tuwing may okasyon para sa mga yumaong kamag-anak.
[3] Promdi - colloquial Pinoy term which means "from the province"

Unveiling the Rich Thai Culture

Hello mga teh! Ngayon naman ay ating alamin what Thai culture has to offer to the world... Excited na ba kayo mga teh? Kasi si Teh, oo! :D

So our next stop is at the Sampran Riverside, which is also known as the Rose Garden. First, nag-buffet lunch sina Teh sa Vanda Restaurant. At dahil masyadong nawili sina Teh sa pagkain, we missed the 2:30 PM cultural and elephant shows, which were the main reasons kasi kung bakit namin binisita ang Rose Garden. Mabuti na lang, mabait si Robbie at pinapalit niya yung show schedule na naka-indicate sa ticket namin. ;)

At dahil mga 3PM din kami natapos magpakasawa sa buffet at Pad Thai, may 20 minutes pa kami para mag-ikot before the shows. Nang nag-ikot-ikot sina Teh, napansin nilang maraming roses sa paligid. (Malamang, kaya nga siya Rose Garden, duhvuh???) Napansin lang ni Teh, kamukha ng rosas sa backyard ng pinsan kong taga-Ilocos ang roses na nakatanim doon. Hindi sila yung typical na rosas na napipitas sa Baguio at itinitinda sa Dangwa[1].

The beautiful... Rose Garden!

Bukod sa rose hunting, nagkaroon din kami ng opportunity na mag-picture-picture kung saan-saan within the Garden. Then we were able to meet and greet the baby elephant, Bonson! (Unang dinig ni Teh sa pangalan niya eh Bonchon. Hahaha...) Bonson is very playful and bibo as a young elephant. My gulay, mas malaki pa siya kaysa kay Teh. Sa halagang THB 40 per person, puwedeng maka-pose, makalaro at makinganga/maki-smile with Bonson! Ang cute talaga niya 'pag sumipol yung trainer niya tapos didekawtro siya habang nakanganga at nakataas ang snout niya... ^_^ And since mukhang ito lang ang chance ni Teh para makayakap ng elephant, pinatulan na rin ni Teh. Hihi! Sa wakas, natupad na rin ang isa sa mga pangarap ni Teh... :D

Old elephants: >keber mode<
Bonson: :D
Teh: HANKYUUUTTT!!! ^_^

Napansin din nina Teh na tila ba may paikot-ikot na elephant in the background. 'Yun pala, may elephant riding din dito. Isang ikot sa parang garden oval sa tapat ng Vanda Restaurant for THB 100 per passenger, per short ride. Kung hiluhin ka pero gusto mo pa ring ma-experience ang pagsakay sa elephant, then this ride is for you! :) Dahil alam ko sa sarili kong hiluhin si Teh, medyo nagsisi akong sa mahal ako nag-elephant riding. Mas maikli kasi ang elephant riding dito. Pero okay na rin kasi dito sa Rose Garden, walang photographer na naka-abang para piktyuran kayo. At ewan lang din ni Teh kung uso rin dito ang bentahan ng Ivory. Hehe...

Ligo + pabili po ng saging show

And so, 3:20PM has arrived shortly after the photo-ops with Bonson and exploring the souvenir stores nearby. First part of the show is the elephant show which lasted for about 20 minutes. Malaman-laman lang din nina Teh na kasama pala si Bonson sa elephant show. Graveycious, havey na havey si Bonson kasama ang kanyang mga senpai[2] elephants, dahil sobrang talino nila! :)

More pakitang-gilas by the elephants... ♥

Despite the fact na Thais ang mga trainer nila, sakto ang actions nila with the English narration about them. Marami silang tricks na ipinakita tulad ng paghakbang over two people na nakahiga without stepping on them, pagpapakita ng kanilang body parts, pagpapaligo sa kapwa elephant at pagsayaw. Hindi lang 'yan mga teh. 'Pag sila ay nagutom, bigyan lamang sila ng pera, at sila na mismo ang bibili ng pagkain nila! Very helpful din ang mga elephants sa mga forest loggers. Sisiw lang kasi sa kanila ang paghatak ng troso. Ang rating ni Teh?... GODLIKE!!! :D Kaya lang, despite their strength and talent, medyo naaawa si Teh sa kanila. They work hard bilang alipin ng  mga tao (and maybe najojombag pa sila 'pag hindi sila behave) para lang sa pagkain nila. No work, nganga. :(

Buhay-buhay noon sa Thailand...

So the next part is the Thai cultural show. For the first segment ng cultural show, nagpakitang-gilas ang mga kundiman warriors[3]. Unang segment pa lang, ramdam ko na kaagad ang similarities ng kulturang Pinoy at Thai. 'Yung mga traditional instruments nila, kung hindi man 100%, at least mga 80% ng mga instruments nila, meron din ang mga ninuno natin. At akala ni Teh, tapos na ang elephant show, hindi pa pala. Kasi, during the King's parade, may participation ang elephant by being the King's transpo. Cool! :)

Rambulan during the early times.

And after the brief introduction of Thais' common life routine like pamamalengke, it's time for jombagan and chukchakan! Dahil narito na ang mga Thai martial artists natin para magpakita ng astiging fight scenes! Take note, ang sword at iba pang weapons ay tunay, pero ang fight scenes, akalain mong tunay talaga! 

Muay-Thai, Gag Show edition.

At siyempre pa, hindi puwedeng mawala ang Muay Thai as the main event! Isa pa itong nakakapa-Wow Mali[4] dahil parang totoo rin ang jombagan nila. Kaloka lang mga teh, dahil sa dulo, nasapak nila ang referee na walang kinalaman sa kanilang nagbo-boxing. Hehehe. Kuwela much, parang mga Pinoy din. ;)

Teh, disoriented: Nasa'n ba ako? Sa Pilipinas o sa Thailand? @_@

For the last segment, it's sayawan time! :D Noong una, pasingit-singit lang sila sa show. Pero sila ang sumakop ng finale timeslot. At sa simula, pawagayway-wagayway lang ang mga Thai bulaklak ladies ng kamay, pero nagulat sina Teh nang nagsilabasan na ang mga partners nila, hindi dahil sa itsura nila, kundi dahil sa mga kawayang dala nila. Tinikling at Singkil ang peg! As in. Though merong slight variation ang Singkil dahil Thai ladies lang ang nasayaw at walang payong na kasali. Kaya naman pala mega issue na gawing national dance ng Philippines ang Tinikling... 

Sakto! Katatapos lang ng United Nations day! :D

Then sa last dance naman, flags ng different countries naman ang props nila. At itong si Teh, hindi nag-picture hangga't hindi ko nakikita ang flag ng Pilipinas. Chusera lang, hehehe... And after the show, the audience were invited to dance and party with the Thai dancers on stage. Nakakatuwa lang sila panoorin, lalo na 'yung mga todo-effort magsayaw na foreigners. Hehehe...

Dahil na-witness na natin ang Thai culture during the early times, atin namang silipin ang life of Thai countryside people today. Up next in the Adventures of Teh! Thanks for visiting Teh's travel diary! ^_^

Special thanks to the following people who made the Adventures of Teh in Thailand successful:

• Tour Coordinators Matt and Supattra of Travel Hub Thailand
• Tour Guide Robbie and Tour Driver Sakol of Travel Hub Thailand

~ Vocabulary ni Teh ~

[1] Dangwa - Bilihan ng bulaklak sa Maynila malapit sa UST at SM San Lazaro.
[2] Senpai - Senior/mentor.
[3] Kundiman Warriors - Term ni Teh sa mga tumutugtog ng traditional instruments.
[4] Wow Mali - Gag Show ni Joey De Leon sa Channel 5 noon.

Of Elephants and Markets

Let's join Teh sa continuation ng aking adventures in the Kingdom of Siam... This time, ang ishe-share naman ni Teh ay ang mga special markets near Bangkok and my visit to the ♫ Eh-eh-eh-eh-eh-eh-eh-eh~~~ Elephant Village! ♫ ^_^

~ Maeklong/Mae Khlong Train Market ~

Thai: ตลาดแม่กลอง

Location: Samut Songkhram, Thailand

On the second day ng tour ni Teh to the markets, Maeklong Train Market was our first destination. Dahil may schedule ang train na ito, mas maaga ang call time ni Robbie ng one hour para hindi kami maiwanan, around 7AM. Along the way, napansin ni Teh na bonggels ang trapik mula sa direksyong galing ng countryside. Well, malala rin pala ang rush hours sa Thailand, dahil sabi ni Robbie, kailangang 4 hours before regular start ng work hours ka umalis mula sa supposedly 1 hour away na countryside papuntang Bangkok. Parang Laguna, Bulacan o Cavite rin papuntang Manila. Kakaiyak... T_T

Anyway, from Bangkok, around 1 hour ang trip papunta sa isang station ng train which goes all the way till Maeklong. 1 hour lang ang trip since going against the traffic ang side namin. Maya-maya, napansin naming sa medyo liblib na kailaliman ng tulay kami nadaan kaya slightly kinabahan si Teh. Sabi ko sa sarili ko, "OMG, sa'n kaya kami dadalhin ng mga baklush na itey???" Maya-maya pa ay tumambad na sa aming paningin ang sementadong platform, na mala-PNR[1] ang style. Andito na pala kami sa train station. Ang wild, wild pa kasi ng imagination ni Teh. Hehehe... :))

It's a bird. No, it's a plane! No!!! It's PNR! Chot.

Train to Maeklong was so late that we waited for 30 minutes. Kaasar kasi wiwing-wiwi na si Teh nang mga panahong iyon dahil malamig-lamig ang morning breeze. Brrr! Diyahe pa man din umihi lang kung saan, dahil sa bukid walang papel... Sabi ni Robbie, may toilet naman sa train kaso lang, maalog ang tren kaya goodluck talaga. X_X

Tickets, please? ^_^

At muli, bumilib ako sa Thai Government dahil hanggang dito, nagwo-work pa rin ang taxes for their citizens. Free kasi ang ticket ng mga Thai 'pag sumakay sila rito. Anyway, the foreigner ticket is still cheap, which costs THB 6 per person. Puwede na! :) At dahil nga wild ang imagination ni Teh, naisip ko lang ding siguro, kung marunong siguro akong mag-Thai, baka hindi ako pagbayarin dito. Hehehe...

Because Teh loved the bumpy train ride, totally nalimutan kong tinatawag pala ako ng kalikasan nang mga panahong 'yon. Natuwa ako kasi along the way, may mga nadaanan kaming Salt Farms habang shine-share ni Robbie kung paano gumagawa ng asin sa Thailand. Their salt-making method takes 1.5 months to complete dahil hindi tulad dito sa atin na niluluto ang saltwater (going back to my Salt Processing story here), sa kanila manu-mano ang pagpapatuyo ng tubig-alat. Very different, right? Napaisip tuloy ako kung ano ang difference ng Thai salt at Ilocano salt. Hmm...We were also able to pass by some fish and prawn farms. Sagana sila sa farms na nabanggit, that's why medyo cheap ang seafood within the vicinity of Bangkok.

Kung tama ang bilang ni Teh, we actually had passed by 14 train stations. Mas mahaba pa sa MRT natin. Super enjoy pala ang ganitong train. Mai-try nga ang PNR papuntang Albay. Hahaha... :)

Moments ni Teh sa Train to Maeklong... ~_~

Nang papalapit na ang aming tren sa Maeklong Market, pinapunta kami ni Robbie sa tabi ng operator's seat para makita ang mga pangyayari habang kami ang paparating. Ang siga naming tren ay tila ba nagsasabing, "Taumbayan... magsitabi kayong lahat! Dadaan na ang hari!" As in tinutupi pa ng mga vendors ang mga trapal, then tinatabi nila yung mga paninda nilang feeling mo eh masasagasaan ng tren. Narito ang footage ni Teh sa mga kaganapang nabanggit...

Typical palengke tulad nang makikita sa mga probinsya natin - may samu't saring sariwang gulay, prutas, karne, seafood, condiments, mga kutkutin at kahit ano pang maisip mo sa Pinoy Henyo, pagkain category.

Pagkain? Pak!... Gulay? Keri... Condiments? Keribels!... Prutas? Keri rin!

Karne, Palaka, Mag-jowang Shark at Crabs.
Anong bet mo, teh?

Mga kutkutin habang tumataya sa lotto. Hehe...

Dito ako bumili ng maanghang na sampaloc and dried fruit candies sa halagang 3 packs for THB 100. Ayon kay Robbie, mura na rito kung kaya't mega buylalou na si Teh ng mga pasalubong niyang kutkutin. Hehehe...

At 'wag kayo. Uso rin ang lotto sa Thailand. Bukod sa isang kanto sa Chinatown, dito nakakita sina Teh ng lottery tickets. Taya na mga teh! Malay mo... :D

~ Elephant Village ~

Thai: หมู่บ้านช้าง

Location: Near Damnoen Saduak Floating Market

Sabi nga ng iba kay Teh before going to Thailand, wala akong makikita rito kundi elephant, elephant x 10^N. As in, parang pet lang ng Thais ang mga elephants sa dami nila. So dahil diyan, hindi pupuwedeng makaligtaan ni Teh ang elephant ride experience! :D

Ang masasabi ko sa elephant riding, bukod sa medyo overpriced, eh napaka-wavy ng feeling habang nakasakay ka sa elephant. Enjoy pero naawa si Teh sa elephant. :( </3

Let's do the elephant ride! ^_^
(Goodluck naman sa seatbelt... @_@)

Ang mga elephant sa paligid ni Teh.
Malamang wala siyang picture sa kalagitnaan.
Part ng raket. Huhu... 

Infairness, medyo masaya na rin ako na sa halagang THB 600 per person, nakasakay ako sa isang noble elephant. Sa mga Buddhist kasi, ang elephant ay considered as one of the sacred animals. Noong unang panahon din kasi, elephant ang transpo ng mga naging hari ng Thailand. At kung ating babalikan, Thais consider their kings as the sons of God, similar to the beliefs of the Chinese Kingdoms.

Anyway, in this elephant ride, you get to pass by the canal banks, the forest and a half-elephant-body swamp dipping! At sa totoo lang, 'yang paglubog ng sinasakyan naming elephant ang pinaka-fun part sa buong ride... May photographer pang sasalubong sa inyo, so say cheese! :D

Ang magaling na elepanteng marunong tumawid sa highway... :))
At ang naluging muhka ni manong dahil hindi bumili si Teh... :(

Then before the ride ended, si manong na nagpipiloto ng elephant offered us to buy his accessories made of elephant tusks for sale. Teh did not buy because for one, his price is very expensive for a tiny ivory fragment and two, as much as possible, Teh does not want to support animal cruelty. Although it was for his yumyum[2] sana. Well i felt like being holdup'd sa elephant riding dahil na rin sa THB 200 worth na picture. Well good thing for me na hindi ako bumili ng alahas kay manong dahil nabili ko 'yung picture ko habang nakasakay sa elephant. And hindi talaga mahilig si Teh sa anek-anek[3] dahil graduate na ako sa stage na mukhang anek-anek. Isa pa, may apat na araw pa kaming bubunuin sa Thailand kaya mahirap na 'pag na-short... (Todo justify???) Kaya sorry, manong. Kung pinatawad mo na lang sana ng THB 100 ang paninda mong ga-centimeter at manipis na ivory, sana may pang-yumyum ka pagkatapos naming maging pasahero mo... :(

~ Damnoen Saduak Floating Market ~
Thai: ตลาดน้ำดำเนินสะดวก

Location: Ratchaburi, Thailand

After a short tour van ride courtesy of our driver, Sakol, narating namin ang terminal ng canal boat papuntang Damnoen Saduak Floating Market. Kahit na medyo naumay na si Teh sa boat rides the previous day, na-enjoy ko pa rin ang ride na ito dahil sa countryside aura na naramdaman ko while traversing the canals to the floating market. Ibang-iba. Parang probinsya lang din sa Pilipinas na nilagyan mo ng canal sa mga bakuran ng bawat bahay. Mabuti na lang at hindi uso ang typhoons sa Thailand kung kaya't medyo panatag ang loob nilang tumira sa tabi ng isang body of water. Well, ibang usapan na nga lang kapag nagpakawala ng tubig ang kanilang mga dams.

Some of Canal Boat Trip snapshots ni Teh... :)

Anyway, aside from the forest-y feeling at sa mga nakakasalubong naming Thais on paddle boats, natutuwa ako sa bawat bahay na nadadaanan namin dahil sa spirit house (2nd photo on the collage above. Ikukuwento ito ni Teh sa kanyang future post about Thai countryside living...) Sa ganda ng design, pinangarap ni Teh na makapag-uwi nito sa Pilipinas. Hay, kung foldable lang o nare-reassemble lang ito, sana may ganito na rin sa bahay nina Teh. Hehehe...

Buddha: Napadaan kayo, Teh.
Teh: Oho, makikiraan ho kami. Salamat po! ^_^
(Marunong pala ng Tagalog si Buddha? Cool! :D)

One good reason also kaya hindi na-bore si Teh sa canal boat ride na itey ay dahil may nadaanan kaming malaking Buddha statue, which is at Wat Phi Tuk Tephawas. Amazing... Ang laki ni Buddha! At talagang mabait ang boat driver namin, kasi alam niyang madadaanan namin ito. Kaya noong nandiyan na kami, nag-slow down si manong driver para makunan ko si Buddha ng picture... ^_^

Floating market. Literal. Kasi nasa bangka ang mga paninda. :))

Pagdating namin sa floating market eh elibs na naman si Teh. Nakita ko kasi na ang mga paninda eh floating talaga dahil paddle boat ang puwesto ng bawat vendor at maya't maya sumasagwan sila here and there. May nagtitinda ng prutas at karne. Pero ang pinakamalupit na nakita ni Teh ay ang on-the-boat cooking ng raw meat. Well, hindi ko siya matawag na street food dahil una sa lahat, nasa ibabaw kami ng tubig. (Nye?!)

Floating dry goods section...
Not recommended if you're from a third-world country like Teh...

Bukod sa karne at prutas, meron ding dry goods section dito. At para makapili at makapamili, you may need to rent a paddle boat for THB 100 per boat. Well, dahil pinayuhan kami ni Robbie na 'wag masyadong mamili rito sa floating market, hindi na rin kami nag-paddle boat. Masyado raw kasing commercialized ang lugar na ito, and galing din namang Bangkok ang mga paninda rito so obviously, hindi sulit ang pagsha-shopping dito.

At some portion, it is not actually floating kasi nasa sementadong portion na rin ang ibang market stalls. Most are dry goods. Some merchandise there are wholesome, but some stuff are also ooh-la-la[4], which reminds Teh of Baguio goodies... :))

Welcome to the Floating Market!
Here, you will not miss Baguio because of the barrel man. XD

In a short while, atin namang silipin ang pahapyaw ng Thai Culture. Let's meet at the Rose Garden later mga teh! Thanks for visiting my travel diary... ^_^

Special thanks to the following people who made the Adventures of Teh in Thailand successful:

• Tour Coordinators Matt and Supattra of Travel Hub Thailand
• Tour Guide Robbie and Tour Driver Sakol of Travel Hub Thailand

~ Vocabulary ni Teh ~

[1] PNR - Philippine National Railways. The most modern and sophisticated train system in the Philippines! >insert sarcasm here<
[2] Yumyum - Pagkain/lafang.
[3] Anek-anek - Accessories/burloloy.
[4] Ooh-la-la - Hango mula sa kantang "Ooh, you touch my tha-la-la". Opposite ng wholesome.

Teh on Air ~ Passenger Bill of Rights

Alam naman nating lahat na malaki ang potential ng Pilipinas pagdating sa turismo. Bukod sa mga pantalan ng barko at sa theme song ng Eat Bulaga, local airports are our gateway para marating ang bawat sulok ng Pilipinas. Kaya lang, sa kasamaang palad, nababansagan tayong may pinakapangit na airport since these past few years. Kung ako ay isang foreigner at na-turnoff na ako pagdating pa lang ng NAIA, malamang ay mababawasan ang excitement ko makita ang Pilipinas dahil sa analogy na kung airport pa lang, pangit na, probably there's nothing much in this country. Or worse, hindi naman pala talaga maganda rito so hindi na ako magre-return-of-the-comeback ditey. Idagdag mo pa ang nakakapa-tumbling na serbisyo ng mga local airlines, eh 'di nganga na naman ang tourism industry? Well, dahil tayo ay isang arkipelago, local airlines are our foreign tourists' link to the beauty of our beloved country. (Bumi-beloved? Mehhhhh gano'n??!)

Kung maaalala ninyo, nai-share ko rito ang mga rants ko sa worst airline experience ever ni Teh. At kung may maidadagdag pa ako sa listahan, siguro maswerte na ako sa puntong ito. Dahil tolerable pang maituturing ang mga pangyayaring ito:

Destination 1: Busuanga (Coron), Palawan
Status: 1 hour delayed Planned ETD[1]: 9:25AM
Purpose: Adventure

Story ni Teh: Tolerable since one hour delayed lang naman but then Teh's itinerary for the day also got delayed. Nevertheless, I was able to visit all of the places listed on the Day 1 Itinerary. ;)

Destination 2: Cebu 

Status: 2 hours delayed 

Planned ETD: 5AM 

Purpose: Field Trip/Adventure

Story ni Teh: 1 hour delay lang 'yung announced. But then nung 6AM na, another 1 hour delay was announced due to aircraft maintenance daw... (Chos!) Excruciating tuloy ang day 1 namin. X_X

Destination 3: Manila (from Bangkok, Thailand) 

Status: 2.5 hours delayed 

Planned ETD: 12:30 AM 

Purpose: Adventure

Story ni Teh: 30 minutes delayed on boarding, 2 hours delayed on take-off. Pero hindi naman kasalanan ng airline ito...

Well sabihin na nating walang perpektong airline dito sa atin, given na nauso pa ang mga promo fares. Kadalasan kasi 'pag bagsak-presyo, sacrificed ang quality. At kapag minalas-malas ka pa, wala kang magagawa kundi ngumanga sa benefits mo, should you encounter a problem.

Pero siyempre, may mga pagkakataong hindi natin talaga maiwasan ang mga 'di kanais-nais na pangyayari tulad ng pagka-delay o pagka-cancel ng flights due to a lot of factors, na minsan eh beyond airlines' control. Dahil sa ganitong pagkakataon, aside sa katulad na experience ni Teh na trip lang ng airlines paglaruan ang mga pasahero, safety na rin ng lahat ang priority ng mga airlines.

Kaya to avoid na mangyari pa sa iba ang nangyari kay Teh at sa marami pang naging 'victims' ng kapalpakan ng mga airlines, nakita ng mga relevant Goverment authorities ang need na maproktektahan ang mga rights ng mga air passengers lalo na sa mga katulad ni Teh na mahilig mag-airplane. Para masiguro ang win-win situation between passengers and local airlines, though may International Law na regarding this, nag-draft na rin ang DOTC at DTI ng Joint Administrative Order No. 01, Series of 2012, a.k.a. the Air Passenger Bill of Rights. At magandang balita dahil approved na ito last December 10, 2012 and will be effected into a law today, December 21. Yey! (See full content here...)

Salamat sa aking team lead at talent manager na si Teh Kinney, at sa creative producer/promotor ng The Adventures of Teh na si Kuya Noel, nagkaroon ng chance si Teh na makita at ma-interview ng live sa Kape at Balita, ang morning show ng GMA News TV Channel 11. Nataon kasing naghahanap ang news team ng travel blogger na naperwisyong totoo ng mga airlines tulad ni Teh. (Though wala naman akong naikuwento sa TV due to airtime limitation, hahaha...) As mentioned earlier, isa sa top reasons ng misadventures ni Teh ay umiikot sa delayed at cancelled flights dahil nakakasira ang ganito sa itinerary na nakaplano na. (Though I always include time allowance...)

Hiningi ni Kuya Michael Fajatin ang opinyon ni Teh about the Air . Narito ang interview sa sabaw dahil 24 oras nang gising na si Teh... 

(Teh is @15:15)

Actually, kung mahaba pa sana ang oras, (at hindi nasabaw si Teh sa override na nakasabit sa tenga ko) marami pa sana akong nasabi, lalo na sa duda ni Teh tungkol sa implementation ng batas na ito. Alam naman nating lahat na marami tayong magagandang batas. Pero sa implementation palagi bumabagsak ang problema. Kaya ang naging panawagan ni Teh sa mga authorities ay bantayan sana ang mga magpapasaway na local airline at maging firm sila sa pag-protect ng mga karapatan ng avid travelers tulad ni Teh.

Bukod sa kanila, may payo naman si Teh sa mga kapwa kong adventure din ang hobby. Take time to read the bill of rights para alam nating lahat ang lawak at limitation ng mga karapatan natin. Dahil baka mamaya, may mga benefits tayong matatanggap in some unfavorable conditions, tulad sa nangyari kay Teh. O kaya naman eh angal tayo ng angal, tapos 'yung angal natin, hindi naman eligible to be compensated talaga. Siyempre isipin din natin na ang airlines, may karapatan ding ipagtanggol ang mga sarili nila kung tayong mga pasahero din ang may pagkukulang.

With this bill of rights effective already, sa palagay ni Teh, we are one step closer in proving that it's really more fun in the Philippines. Bukod sa airline passenger rights and benefits, hopefully mag-improve din ang air trafic control equipment and airport facilities, safety issues in the Philippines lalo na rito sa Maynila, then mega-join na rin diyan ang beautification, expansion at maintenance ng mga tourist attractions ng Pilipinas. I believe that with these, we can proudly say that it's more fun in the Philippines. ;)

Top row: Teh Czarina and Teh, and GMA News Field Staff
Bottom left: Kuya Michael Fajatin (idol!), Teh, Oscar Oida (idol!)
Bottom right: Teh and Kuya Alfred

Special thanks to the following people for Teh's 2 minutes of fame...

• Talent Manager (wehhh, mehhh gano'n talaga si Teh?) Teh Kinney
• Teh Czarina, Kuya Alfred and the field staff of GMA News TV
• News Anchor Kuya Michael Fajatin and Kuya Oscar Oida

~ Vocabulary ni Teh ~

[1] ETD - Estimated Time of Departure.

The Kingdoms of Rattanakosin and Thonburi

And so, during the wee hours of the night, nakarating kami sa KC Place Serviced Apartment, our chosen hotel in Pratunam which we booked via Agoda. One thing that I liked about Thailand is that, decent and comfortable hotels are very cheap! Stay overnight for just THB 850 to THB 1200! Just 5-10 minutes walk away from Platinum Mall and Pratunam market. A must-stay hotel for wholesale shopping addicts! (Todo endorse lang...) :D

Stay at KC Place Serviced Apartment Pratunam!
Comfortable yet affordable... ^_^

At 8AM, during our first day in Bangkok, sinundo kami ng aming tour guide na si Robbie and our driver, Sakol. 

Sawadee ka!... Let's begin with the adventures of Teh in Bangkok! ^_^

~ The Grand Palace ~

Thai: พระบรมมหาราชวัง

Ang una naming pinuntahan for the day is the Grand Palace. To enter, there is one entrance allotted for public and that is the Viseschaisri (รวมเว็บ) Gate.

Kakapasok pa lang sa gate, pero manghang-mangha na si Teh sa view na ito... :)

Typical Wat gate design.
Everest-inspired.

By the way, Thai women are conservative. At dahil maituturing na banal ang Grand Palace, kailangang sumunod sa dress code, katulad nang kapag tayo ay tutungo ng simbahan. Bawal ang body-hugging or fitted clothes, pero okay lang ang tsinelas dahil pagpasok mo naman sa mga temples, kailangang hubarin ang footwear.

Some of the mythical creatures from the epic Ramayana.
Indian-inspired. ;)

Ang architecture ng mga gusali ng palasyo is very much Buddhist and Indian Epic Ramayana-inspired. At kung mapapansin ninyo mga teh, common na patulis ang mga tuktok ng kanilang mga temples at iba pang buildings. It signifies Mount Everest, which is the highest mountain in the world. Buddhists believe that Everest is the heaven because it is the highest place in the world, and that Buddha is up there, watching us. Napakaraming tao sa lugar kung kaya't dinala muna kami ni Robbie sa tapat ng isang golden stuppa, kung saan wala gaanong tao at ingay. Umupo sina Teh upang makinig sa storytelling ni Robbie about the kings of the currently reigning Chakri Dynasty and prior history of Thailand.

One thing na hindi ko malimutan sa kuwento niya ay ang homosexual king at princess (na 'di na sasabihin ni Teh kung sino, baka ma-block ang The Adventures of Teh. X_X). For the gay king, he was forced to marry para magkaroon siya ng successor at ang malupit pa niyan, hindi alam ng naging queen niya na siya pala ay isang sirena. Nang malaman ito ng queen, nagkasakit siya then died because of depression.  While with the story about the lesbian princess, ang nabanggit lang ni Robbie ay kahit na siya ay lesbian, mahal na mahal siya ng taong bayan dahil very down-to-earth siya and marami siyang nagawa para sa mga Thais. Sobrang down-to-earth, to the point na nagbabalabal siya to conceal her identity then humahalo siya sa commoners habang nakasakay sa tren. Nai-share ito ni Robbie sa amin because what he wants us to realize is that, your character is not defined by being straight or homosexual. For as long as you do good to others, that is what important. By then, naisip ni Teh na bagay talaga kay Robbie ang work niya. He is open-minded. :)

Storytelling after entering the Inner Palace while enjoying the view of the stuppas.

After sharing the history and side stories of the Chakri Dynasty and Thailand as a whole, he showed us around the palace. Dito ako ay nabighani talaga sa dami ng ginto sa paligid.  Take note, hindi sila basta plated lang. Tunay na ginto ang pinag-uusapan natin dito. $_$

The stuppas made from real gold. Too big para iuwi sa Pinas. Hehe... XD

Pati na rin sa mini-Angkor Wat na nakadisplay malapit sa Royal Pantheon sobrang namangha ako, as I had mentioned sa Intro... ^_^

The mini-Angkor Wat, as seen in Teh's intro. Fave ni Teh. ^_^

Wat Phra Kaew, where Teh's Buddhism pilgrimage has begun...

Bukod pa diyan, sa loob ng Grand Palace niyo rin makikita ang Wat Prah Kaew kung saan sinasamba ng mga Theravada Buddhists ang Emerald Buddha. Trivia lang mga teh ~ ang Emerald Buddha rito ay hindi gawa sa emerald. Ito ay gawa sa jade. Eh kaya lang, dahil emerald nang emerald ang mga Thai, pinanindigan na lang nila. Hehe, cool 'no? Segue lang din ng something personal... Well, I am not a Buddhist, pero marahil ay dito nagsimula ang pilgrimage ko bilang Buddhist. Though I am born a Christian, bilib din kasi ako sa teachings ni Buddha. Very straight to the point and philosophical... Anyway, as a Buddhist, what you can do in this temple, like in any other Theravada temple, ay una, iwanan ang tsinelas o sapatos sa labas, pumasok sa loob ng temple, lumuhod at magdasal. Paglabas, may makikitang lotus flower at malaking golden bowl of Holy Water. Dip the lotus bud then use the flower to bless yourself or 'yung kasama mo while thinking of your prayers sa buhay or para sa kasama mo.

Chakri Maha Prasat Hall.
The heart of the Grand Palace.

First destination pa lang, pero sobrang busog na ang mga mata ni Teh sa magagandang buildings and temples that define what Thai architecture is.

~ Wat Pho - The Reclining Buddha ~

Thai: วัดโพธิ์

Inside the reclining Buddha temple...

Moving on, we visited another Buddhist temple, where a huge reclining Buddha statue resides. As in... honloko nyooo!!! :D

By the way, hindi po sungka ang nilalaro ni lola sa right-side ng picture. For around THB 200 (sa pagkakaalala ni Teh), you will be given coins na ihuhulog mo sa bawat pot sa gilid ng temple. Make a wish as you drop each coin. So essentially, para kang naglalaro ng sungka pero walang bahay-bahay at uubusin mo 'yung baryang hawak mo.

Nang makita ko ang reclining Buddha image, pumasok agad sa isip kong ang cool naman ni Buddha. He looked contemplated sa image na iyon, na para bang naabot na niya ang rurok ng kaligayahan sa buhay. At siyempre pa, na-curious ako kung anong meron sa reclining image ni Buddha. Sabi ni Robbie, 'yun daw ang last position ni Buddha bago siya namatay. So in translation, namatay siyang masaya at umakyat sa Everest...

Nearby Wat beside Wat Pho.
Wala lang, nag-enjoy si Teh mag-picture. :D

~ Wat Arun ~

Thai: วัดอรุณ

Just a few minutes walk from Wat Pho, narating namin ang sakayan ng boat na tumatawid ng Chao Phraya river, to and from Bangkok and Thonburi.

Wat Arun.
Teh smells an extreme experience ahead...

Pero bago ang lahat, ano ba ang significance ng Thonburi, bukod sa fact na narito ang Wat Arun? Just to share a brief history of Thailand, it had established three kingdoms prior to the current one established in Bangkok. The first kingdom was established in Sukhothai, after rebelling against the Khmers; the second was in Ayutthaya. Matapos namang pabagsakin ng Burmese empire ang Ayutthaya,  nag-decide ang Thais na ilipat ang kaharian sa Thonburi. And then the kingdom has been relocated to Rattanakosin, which is now what everyone calls as Bangkok.

The Everest, the Fat Monk and Buddha

Kung may hindi ako malilimutan sa temple na ito, iyon ay ang challenging na pagpanhik at extra challenge na pagbaba mula sa itaas nito. Dito, may dalawang levels: level 1 at level 2. Sa level 1, tolerable pa ang height at nipis ng bawat hakbang sa stairs paakyat sa unang viewdeck layer ng temple. Hindi pa gaanong nakakatakot. Makikita mo ang Thonburi sa isang side and then Bangkok on the other side. Katamtamang view at hangin. Sa level 2 naman, dahil nag-increment na ang number, mas mataas ang level of difficulty nito. Kung ang size 36 na paa ni Teh ay nagkakasya pa sa stairs ng level 1, sa level 2, goodluck talaga! Sobrang nipis na kinailangan ko pang itagilid ang paa ko para siguradong nakahakbang ako paakyat dahil bongga rin ang height ng stairs.

Conquering Wat Arun... Reward awaits you on the top... ^_^

Eh pero naman, sobrang worth it 'yung todo effort na pag-akyat sa level 2 viewdeck. Mas maganda ang views dahil mas malawak ang nakikita mo at mas mahangin sa itaas. :D

Walang kasawa-sawa sa temple photos. Hehe...

Okay, so tapos nang mag-enjoy si Teh sa level 2 viewdeck. Naalala ko biglang may descending phobia ako. Kung todo tumbling na si Teh sa pag-akyat, siguro i-square mo 'yung level ng difficulty ng pagbaba. Mag-isa pa naman akong umakyat kung kaya't walang tumulong sa akin bumaba. T_T Mabuti na lang at nakaisip ng paraan si Teh - ang bumaba nang paupo sa stairs. (Lola mode ON!) Keri lang kung madumihan ang shorts ko, makababa lang si Teh. Siguro kung hindi ko naisip 'yan, malamang hanggang ngayon, nasa taas pa rin ako ng Wat Arun... :)))

~ Chao Phraya River Experience ~

Thai: แม่น้ำเจ้าพระยา

So after conquering Teh's fear of heights, bumalik kaming muli sa pier para sumakay ng long tail riverboat. Mga isang oras kaming nakasakay sa bangkang humahampas nang bongga sa alon, na sa bawat hampas eh pakiramdam ni Teh, mawawasak 'yung bangka. Scary 'no? Pero infairness, matibay ang bangka. Hehe... At kung hindi ka naman naligo, this is a perfect ride for you dahil may libreng shower mula sa tubig ilog. (Buti at hindi gaanong mala-Pasig river ang amoy ng Chao Phraya, kundi tumbling talaga.) But wait, there's more! Kung mahilig ka sa nakakahilong rides sa mga theme parks but no time to go to a Bangkok theme park, then this is your ride! :D ...@_@'

Sights to cherish in Chao Phraya:
Temples, bridges and a happy paddle boat vendor... ^_^

Definitely, hindi namin matatapos libutin ang river na ito, dahil this extends up to Ayutthaya, and even up to the farther north of Thailand. So goodluck talaga kung nilibot namin ito. Well, may mga cruise and express boat rides naman along this river, so kung bet ninyong libutin ang Chao Phraya River, avail na rin kayo ng tours sa Travel Hub!

Lots of Buddhist temples...
And one of the few Christian churches in Bangkok... :)

Hindi lang Buddhist temples ang nakita namin dito. Along Chao Phraya river, dito namin nakita ang Santa Cruz Church, one of the few churches in Bangkok... :)

Anyway, during the early times, sobrang naging significant ang river na ito sa mga naging hari ng Thailand. Kasi either ito 'yung naging channel nila to escape from enemies or to visit their constituents residing in different provinces of Thailand. Siyempre noon, hindi pa naman uso ang bus at trains so boat pa ang uso. Back then, definitely inaabot ng days up to weeks ang biyahe along this river. :O

~ Yaowarat Road ~

Thai: ถนนเยาวราช

Pagkatapos naming magpakabusog sa buffet lunch at mag-moment sa bintana habang pinagmamasdan ang Chao Phraya River, kami ay naglakad patungong Yaowarat Road para sa aming Chinatown walking tour.

Top: Vegetable festival banners along Yaowarat...
Bottom: First time makakita ni Teh ng Sharksfin.
Teh wonders kung paano nagiging dumpling ito. ?_?

So the walking tour lasted for 30 minutes, until we reached Wat Traimit, which is our last destination. This walking tour made me felt nostalgic towards Binondo. Ang pinagkaiba lang, karamihan ng Chinese signboards, may Thai subtitle. Along Yaowarat Road, Robbie showed us some of the Chinese products like Sharksfin (malaki pala siya), dried leaves and flowers for tea, lotus root (sayang, hindi kami bumili...), ready-to-eat street fruits and dried fruits, at marami pang iba na makikita rin sa Binondo. Hehe... Also, he told us back then na malapit na ang Vegetable Festival, na siyang nakasulat sa mga yellow banners.

~ Wat Traimit ~

Thai: วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร

This was our last destination for the day. And probably, this is one of the best temples na nakita ni Teh. Siguro kasi nakaganda rin sa kanya na hapon kami pumunta at hindi na gaanong matao. Hehe...

The Wat Traimit in a cloudy afternoon...

The Sukhothai-inspired and contemporary Buddha statues.
Lahat may ginto pa rin! $_$

Well, aside from the beautiful architecture of this temple, the Golden Sukhothai art-inspired Buddha has a story to tell. Noon, may sabi-sabi na mayroong golden statue sa kalagitnaan ng Sukhothai. And when the Kingdom transferred to Ayutthaya, sinama nila ang Golden Buddha. Tapos, bago ma-invade ng Burmese empire ang Ayutthaya, pinlasteran nila ang Golden Buddha to conceal its identity. And so, after centuries, noong nalipat na sa Bangkok ang kaharian, inutos ng haring kunin lahat ng Buddha images mula sa mga nasirang temples. And so, the Kingdom was able to retrieve the plastered Buddha image. Back then, during 1950's, noong napagdesisyunang ilipat ang plastered Golden Buddha image sa kasalukuyang temple nito na Wat Traimit, hindi pa alam ng mga Thai kung anong kayamanan ang nilalaman ng plastered image na ito. Noong inangat ang image during the move, napansin ng mga Thai ang crack sa isang bahagi nito at nasilayan nila ang shining, shimmering, splendid na ginto. And so, they discovered that this is the Golden Sukhothai Buddha Statue. Kinilabutan si Teh nang malaman kong ito ay gawa sa purong 5.5 ton na ginto. (1000 kg = 1 ton). Imagine?  First time in my life kasi na nakakita ako ng isang statue na gawa sa purong ginto. Napakasagana talaga ng Thailand sa ginto. Ginto everywhere!.. $_^

First time to see a shiny statue made of gold...
At first time din ni Teh makainom ng Holy Water. 

Our guide knew that going up here could be very excruciating. Kaya pinayuhan kami ni Robbie na kumuha ng tubig sa pagpanhik namin to see the Golden Buddha. Noong una, I was thinking na iuwi at gamitin sa mga bagay na nangangailangan ng Holy Water ang kinuha naming tubig dito. But in the end, dahil nagkaroon kami ng konting drinking water shortage, ininom din namin ito the following day. Mabuti na lang, at hindi nalusaw si Teh sa pag-inom ng Holy Water. :))))

Thai art... Majestic all the way... :)

Matapos naming bisitahin ang Wat Traimit, the tour for the day had ended. And so, we called it a day. Kung may chance na makabalik sa mga temples na ito, Teh will definitely grab that chance. Thai Temples have really captured Teh's heart. ♥_♥

After the sacred pilgrimage, let's visit the famous markets of Thailand and the mighty elephants nearby! Up next in The Adventures of Teh! Thanks for visiting my travel diary... ^_^

Special thanks to the following people who made the Adventures of Teh in Thailand successful:

• Little Pig's Adventures for some information about Thailand
• Cebu Pacific Air (kahit hindi nila alam) for their promo fares
• Tour Coordinators Matt and Supattra of Travel Hub Thailand
• Tour Guide Robbie and Tour Driver Sakol of Travel Hub Thailand